Dat zijn de werkelijke slavinnen

''Elke vrouw is een hoer, de meeste hebben maar één klant'' zo begint Neerlands bekendste misdaadjournalist Hendrik - Jan Korterink in het door hem geschreven artikel getiteld, ''Tropische slavinnen en schatjes van de toendra'' welke is gepubliceerd op www. bepstar.com. Hierin geeft hij weer hoe gemakkelijk en hoe dom redelijk gefortuneerde mannen ''vallen'' voor de "charmes" van buitenlandse vrouwen.
Vaak gaat het hier om de categorie wat oudere en eenzamere mannen, welke vaak een vervelende echtscheiding achter de rug hebben en die een grote angst en hekel hebben gekregen aan de ''regelzuchtige'' en de zelfstandigheid van de Westerse vrouwen. Door hun vervelende ervaring(en) zoeken ze thans liever een ''slaafs'' en een gehorig iemand waarbij de eerste kennismaking meestal anoniem gemaakt wordt via het onpersoonlijke internet. Deze vrouwen die zich aanbieden als bruid zijn vaak vrouwen uit exotische maar arme landen. Bijvoorbeeld Colombia of Thailand maar daarnaast bieden ook tal van vrouwen uit Mongolië en andere voormalige Sovjet-landen zich aan. Vaak zijn het vrouwen die in hun eigen land minder prettige ervaringen hebben gehad en waarvan sommigen in de prostitutie hebben gewerkt.
Eigenlijk is het niet zo verbazingwekkend dat deze vrouwen vanuit bijvoorbeeld Colombia of Mongolië hun uiterste best doen om een ''westerse'' man aan de haak te slaan, immers voor hen betekent het Westen, het begin van de zo begeerde vrijheid en een leven in luxe en weelde. Althans zo wordt er door veel van deze vrouwen gedacht.
Daarnaast is er ook een grote categorie vrouwen die zich absoluut niet als bruid aanbieden, maar toch naar het Westen willen reizen om daar in een zo kort mogelijke tijd zo snel mogelijk een hoop geld te verdienen. Dat is de categorie vrouwen die vaak buiten hun schuld in het land van herkomst reeds in grote financiële problemen zijn geraakt en die na alle normen en waarden overboord gegooid te hebben, nog maar één oplossing zien voor deze problemen, namelijk zichzelf aan te bieden door in de prostitutie te gaan werken.
Deze vrouwen flaneren uitdagend over de witte stranden van Isla Margarita en zijn meestal afkomstig uit onder andere Venezuela, Colombia, Peru, Brazilië en de Dominikaanse Republiek waar ze bekeken en gewogen worden door de Westerse ''scouts'', welke daar in opdracht van bordeelhouders vrouwen selecteren en werven. En als de flanerende vrouwen voldoende zijn bekeken en in sommige gevallen zijn getest dan krijgen deze vrouwen een ticket naar Amsterdam, Frankfurt, Brussel, Berlijn, of welke grote stad in Europa, waar ze verdwijnen in de bordelen of achter de ''ramen'' een plaats krijgen.
Echter tijdens de ''toevallige'' ontmoetingen tussen ''scout'' en de vrouwen op het strand of elders wordt er terloops aan de vrouwen gevraagd of ze trek hebben in een baan in bijvoorbeeld Frankfurt of Amsterdam waarbij duidelijk aan de vrouwen wordt verteld wat er van hen wordt verwacht en dat ze niet komen voor een baan als kinder of kamermeisje. De vrouwen zijn zich ervan bewust dat van hen verwacht wordt dat ze zich prostitueren.
Dit zijn de werkelijke tropische en toendra slavinnen, die ver van hun eigen huis, in een omgeving waar ze vaak geen echte vrienden of kennissen hebben, hun lichaam verkopen, teneinde de schulden te betalen die haar man en zij ooit zijn aangegaan.
Is deze schuld eenmaal ingelost dan zijn deze vrouwen zo gewend aan het ''grote'' geld wat ze redelijk snel verdiendt hebben door middel van de prostitutie, dat ze besluiten niet onmiddelijk terug te keren naar het land van herkomst, maar nog een tijd te blijven ''werken'' om te sparen voor bijvoorbeeld een huis wat ze willen laten bouwen of voor een winkeltje waarin ze op de oude dag willen werken. Helaas zijn het dromen welke zelden uitkomen, daar de vrouwen meestal systematisch worden ''uitgemolken'' door hun familie.

Harry F. Mik
http://www.tussenpauze.nl/