Een schone "Tour de France" en Rasmussen

Binnenkort begint weer de Tour der Touren, de Tour de France. De rit waarin iedere deelnemer strijdt om de befaamde gele trui. En iedereen die weleens naar die Tour de France heeft gekeken en een klein beetje van sport afweet beseft dat deze Tour een helse uitputtingsslag is waar het laatste en het uiterste van de renners wordt gevraagd. Namelijk de Tour leidt niet alleen over vlakke wegen maar kent naast een aantal tijdritten ook nog de beroemde en beruchte bergetappes. Alhoewel de Tourdirectie de wielrenners op allerlei wijze aanspoort om zo hard en snel mogelijk te coursen mogen er in de Tour natuurlijk geen stimulerende middelen worden gebruikt. De organisatie van de Tour wil een "schone" Tour. En een "schone" Tour betekend niet dat er geen vuil langs het parcour mag liggen, nee er mag niet "gedoopt" worden. Vorig jaar reed de voor de Rabo-bank rijdende, de uiterst getalenteerde en gemotiveerde Deen Michael Rasmussen enkele dagen in het geel. En het zag er naar uit dat deze zwijgzame en enigzins kleurloze Deen de Tour de France zou gaan winnen. Waardoor hij als de grote finalist en winnaar van de Tour de France 2007 in Parijs op het erepodium zou komen te staan. En een dergelijke kleurloze overwinnaar was iets wat noch de Tourleiding noch de Rabo-bank aanstond. Namelijk beiden, zowel de Tourdirectie als de Rabo-bank wilden in Parijs een flamboyante tourwinnaar, iets wat Rasmussen absoluut niet is. Vandaar dat hij bijna "in zijn gele trui" door de Rabo-bank uit de Tour werd gehaald en per onmiddelijk werd ontslagen. Uiteraard moest men een reden zoeken om Rasmussen te kunnen ontslaan en die vonden de juristen van de Rabo-bank in het feit dat Rasmussen naar zeggen van de Rabo-bank had gelogen over zijn verblijfplaats in de aanloop naar de Tour. Om zo mogelijke dopingcontroles te kunnen ontlopen. Helaas voor de Rabo-bank bleken er bij onderzoek wel een flink mensen binnen de organisatie van de Rabo-bank geweten te hebben waar Rasmussen zich al die tijd had bevonden. Tevens kon er ook niet worden aangetoond dat Rasmussen in de aanloop naar de Tour de France doping had gebruikt. Helaas besliste de kantonrechter deze week dat de Rabo-bank het recht had om een goede renner te mogen ontslaan maar moet de Rabo-bank de renner een schadevergoeding van 700.000 euro betalen. Dat had de renner namelijk als bonus ontvangen als hij de Tour had gewonnen. Met deze beslissing verwierp het gerecht de eis van de renner dat zijn ontslag ongedaan gemaakt zou worden en hij wilde een schadevergoeding van 5,5 miljoen euro. Of Rasmussen zich bij dit vonnis zal neerleggen is nog maar de vraag daar tevens de UCI (de internationale wielerunie) Rasmussen voor een periode van twee jaar heeft geschorst. De 700.000 euro welke Rasmussen zal ontvangen van de Rabo-bank zijn te vergelijken met een fooi, daar de carriëre van de man voor de rest van zijn leven is aangetast en uit de 2 jaar schorsing welke de UCI hem heeft opgelegd blijkt maar weer eens hoeveel boter de "heren" bij het UCI op hun hoofd hebben. Want betrof het hier een Franse of Italiaanse renner had men een andere kant op gekeken of was de straf milder uitgevallen. Overigens is de vraag zou de Rabo-bank de 700.000 euro of een gedeelte daarvan terug vorderen bij de directie van de Tour de France?